english

orzecznictwo

id dokumentu: 20542

1. Zgodnie z brzmieniem art. 1212 § 1 k.p.c. wyrok sądu polubownego lub ugoda przed nim zawarta mają moc prawną na równi z wyrokiem sądu lub ugodą zawartą przed sądem po ich uznaniu przez sąd albo po stwierdzeniu przez sąd ich wykonalności. Stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej, które nadają się do wykonania w drodze egzekucji, odbywa się w drodze postępowania o nadanie im klauzuli wykonalności (art. 1214 § 2 k.p.c.).

2. W toku postępowania o uznanie lub nadanie klauzuli wykonalności wyrokowi sądu polubownego, Sąd Apelacyjny nie bada zasadności roszczenia stwierdzonego wyrokiem, a ogranicza się wyłącznie do ustalenia, czy w sprawie nie występują negatywne przesłanki uznania lub stwierdzenia wykonalności wyroku. W treści art. 1214 § 3 k.p.c. wymieniono trzy przesłanki negatywne uzasadniające odmowę uznania albo stwierdzenia wykonalności wyroku sądu polubownego.

Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie

z dnia 28 lutego 2019 r.

I AGo 30/18

Sąd Apelacyjny w Krakowie I Wydział Cywilny w składzie:

SSA Józef Wąsik (przewodniczący)

po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2019 r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie z wniosku (...) SA w W. przy udziale M. B. oraz M. D. o stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego postanawia:

1) stwierdzić wykonalność pkt 1 i pkt 2 wyroku Stałego Sądu Polubownego prowadzonego przez (...) spółkę z o.o. w Ł. z dnia 17 września 2017 r. wydanego w sporze z powództwa (...) SA w W. przeciwko M. B. oraz M. D., nadając temu wyrokowi w tym zakresie, klauzulę wykonalności;

2) zasądzić od M. B. oraz M. D. solidarnie na rzecz (...) SA w W. kwotę 557 zł (pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

1) stwierdzenie wykonalności pkt 1 i pkt 2 wyroku Stałego Sądu Polubownego prowadzonego przez (...) spółkę z o.o. w Ł. z dnia 17 września 2017 r. wydanego w sporze z powództwa (...) SA w W. przeciwko M. B. oraz M. D., poprzez nadanie mu w tych punktach klauzuli wykonalności,

2) przesłanie tytułu wykonawczego;

3) zasądzenie od uczestników solidarnie na rzecz wierzyciela zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Sąd doręczył uczestnikom odpis wniosku z załącznikami informując o prawie złożenia odpowiedzi na wniosek w terminie 2 tygodni. Mimo potwierdzonego odbioru przesyłek uczestnicy nie skorzystali ze swojego prawa.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Wniosek wierzyciela zasługuje na uwzględnienie w całości.

Zgodnie z brzmieniem art. 1212 § 1 k.p.c. wyrok sądu polubownego lub ugoda przed nim zawarta mają moc prawną na równi z wyrokiem sądu lub ugodą zawartą przed sądem po ich uznaniu przez sąd albo po stwierdzeniu przez sąd ich wykonalności. Stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej, które nadają się do wykonania w drodze egzekucji, odbywa się w drodze postępowania o nadanie im klauzuli wykonalności (art. 1214 § 2 k.p.c.).

W toku postępowania o uznanie lub nadanie klauzuli wykonalności wyrokowi sądu polubownego, Sąd Apelacyjny nie bada zasadności roszczenia stwierdzonego wyrokiem, a ogranicza się wyłącznie do ustalenia, czy w sprawie nie występują negatywne przesłanki uznania lub stwierdzenia wykonalności wyroku. W treści art. 1214 § 3 k.p.c. wymieniono trzy przesłanki negatywne uzasadniające odmowę uznania albo stwierdzenia wykonalności wyroku sądu polubownego. Zgodnie z tym przepisem Sąd odmawia uznania albo stwierdzenia wykonalności wyroku sądu arbitrażowego lub ugody przed nim zawartej, jeżeli:

1) według przepisów ustawy spór nie może być poddany pod rozstrzygnięcie sądu polubownego;

2) uznanie lub wykonanie wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula porządku publicznego);

3) wyrok sądu polubownego lub ugoda przed nim zawarta pozbawia konsumenta ochrony przyznanej mu bezwzględnie wiążącymi przepisami prawa właściwego dla umowy, której stroną jest konsument, a gdy prawem właściwym dla tej umowy jest prawo wybrane przez strony - ochrony przyznanej konsumentowi bezwzględnie wiążącymi przepisami prawa, które byłoby właściwe w braku wyboru prawa.

Takie przesłanki negatywne w badanym przypadku nie zachodzą. Z dokumentów, które przedłożył wnioskodawca zgodnie z art. 1213 § 1 k.p.c. wynika, że strony w § 10 ugody z dnia 24 kwietnia 2018 r. poddały pod rozstrzygnięcie sądu polubownego spory wynikające z tejże umowy sądowi arbitrażowemu prowadzonemu przez (...) spółkę z o.o. w Ł.

Wyrokiem z dnia 17 września 2017 r. sąd polubowny wydał wyrok w sprawie z powództwa (...) SA w W. przeciwko M. B. oraz M. D. w którym:

- w pkt 1 zasądził od pozwanych M. B. i M. D. solidarnie na rzecz powoda kwotę 1.765,45 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 31 lipca 2018 r. do dnia zapłaty;

- w pkt 2 zasądził od pozwanych M. B. i M. D. solidarnie na rzecz powoda kwotę 1205,04 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania;

- w pkt 3 umorzył postępowanie w zakresie kwoty 2.929,81 zł.

Treść orzeczenia sądu polubownego nie nasuwała zdaniem Sądu Apelacyjnego żadnych podstaw do oceny, że stwierdzenie wykonalności pkt 1 i 2 wyroku z dnia 17 września 2018 r. jest sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej; klauzula arbitrażowa odpowiadała natomiast zdaniem Sądu Apelacyjnego treści art. 1157 k.p.c.

Nadto przedłożony wyrok z dnia 11 czerwca 2015 r. w pkt 4 obejmuje wymagalny obowiązek świadczenia pieniężnego podlegający wykonaniu w drodze egzekucji. Rozpoznawany wniosek w przeważającej mierze zasługuje zatem na uwzględnienie.

Złożone przez (...) S.A. wraz z wnioskiem dokumenty, potwierdzają realizację wymagań o jakich była mowa wyżej, a równocześnie nie można wskazać na jakiekolwiek okoliczności faktyczne, które zdecydować by mogły o tym, iż przeciwko nadaniu klauzuli wyrokowi sądu polubownego przemawiają przyczyny w postaci przeszkód wymienionych przez ustawę.

Również uczestnicy, mając taką możliwość, nie zakwestionowali żądania wnioskodawcy, stwierdzić należy, że żadna z tego rodzaju przeszkód, wymienionych enumeratywnie przez art. 1214 § 3 k.p.c., w rozstrzyganej sprawie nie ma miejsca.

Spór rozstrzygnięty pomiędzy stronami mógł być, zważywszy na jego charakter, poddany pod osąd Sądu Polubownego, a brak jest także podstaw by w sposób usprawiedliwiony twierdzić, iż wyrok, którego dotyczy wniosek, narusza podstawowe zasady porządku prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej.

Sąd Apelacyjny orzekł zatem jak w punkcie I sentencji postanowienia, na podstawie art. 12131 § 1 i § 2 w zw. z art. 1214 k.p.c.

O kosztach postępowania Sąd Apelacyjny orzekł w punkcie II sentencji na podstawie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z art. 12131 § 2 k.p.c., obciążając nimi uczestniczkę, jako przegrywającą sprawę. Kwota należna wnioskodawcy z tego tytułu, zamknęła się sumą 557 zł, na którą złożyły się: opłata od wniosku w kwocie 300 zł, wynagrodzenie adwokata za zastępstwo procesowe wnioskodawcy w kwocie 240 zł, ustalone na podstawie § 8 ust. 1 pkt 14 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

Źródło: http://www.orzeczenia.ms.gov.pl

do góry