english

orzecznictwo

id dokumentu: 20217

id: 20217

Przedmiotem żądania wniosku (…), jest wyznaczenie arbitrów sądu polubownego (…). Niezależnie zatem od tego, jakiemu konkretnie sądowi polubownemu ma służyć wyznaczenie tych arbitrów, postępowanie to ze swej istoty ma charakter incydentalny. Wydane w niej orzeczenie nie może więc być uznane za kończące postępowanie w sprawie, co jest, stosowanie do art. 392 k.p.c., warunkiem dopuszczalności kasacji.

Postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 12 lipca 2005 r.

I CZ 38/05

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Gerard Bieniek

SSN Antoni Górski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Zbigniewa Ś. przy uczestnictwie Skarbu Państwa – Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych o wyznaczenie arbitrów,  po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lipca 2005 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2004 r., sygn. akt […], oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Wnioskodawca Zbigniew Ś. był uczestnikiem postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na wykonanie robót o nazwie „Renowacja Kanalizacji Sanitarnej i Sieci Wodociągowej”, organizowanym przez zamawiającego – Burmistrza N. T. W związku z unieważnieniem przetargu na wykonanie tych robót, wnioskodawca złożył protest przeciwko tej czynności, a następnie – wobec nierozpatrzenia protestu w terminie – odwołanie do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych. Prezes Urzędu wezwał wnioskodawcę do uiszczenia w terminie 3 dni wpisu od odwołania, a po bezskutecznym upływie tego terminu, pozostawił odwołanie bez rozpoznania, stosownie do treści § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu od odwołania wnoszonego w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego (Dz.U. nr 85, poz. 773). Wnioskodawca wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę decyzję Prezesa U.Z.M., lecz Sąd odrzucił ją jako niedopuszczalną, wskazując, że właściwy jest tu tryb postępowania przed sądem powszechnym, uregulowany w art. 701 k.p.c. Stosownie do tego wnioskodawca wniósł wniosek o ustanowienie przez sąd rejonowy dwóch arbitrów do rozpoznania jego odwołania.

Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śróddmieście postanowieniem z dnia 25 marca 2004 r. uwzględnił ten wniosek.

Na skutek zażalenia Prezesa U. Z. P. od tego orzeczenia Sąd Okręgowy w Warszawie postanowieniem z dnia 20 września 2004 r. zmienił je i odrzucił wniosek, podzielając stanowisko żalącego się, że wobec pozostawienia odwołania bez rozpoznania, wyznaczanie arbitrów stało się bezprzedmiotowe i niedopuszczalne.

Postanowienie Sądu Okręgowego zaskarżył wnioskodawca kasacją, którą Sąd Okręgowy odrzucił postanowieniem z dnia 2 grudnia 2004 r. jako niedopuszczalną, uznając, że dotyczy ona orzeczenia, które nie kończy postępowania w sprawie.

W zażaleniu na to rozstrzygnięcie, wnioskodawca wniósł o jego uchylenie.

 

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przedmiotem żądania wniosku w niniejszej sprawie jest wyznaczenie arbitrów sądu polubownego dla rozpoznania przez nich innej sprawy. Niezależnie zatem od tego, jakiemu konkretnie sądowi polubownemu ma służyć wyznaczenie tych arbitrów, postępowanie to ze swej istoty ma charakter incydentalny. Wydane w niej orzeczenie nie może więc być uznane za kończące postępowanie w sprawie, co jest, stosownie do treści art. 392 k.p.c., warunkiem dopuszczalności kasacji. Mimo wadliwego powołania się przez Sąd w zaskarżonym orzeczeniu na art. 5191 § 1 k.p.c., odrzucenie kasacji było w rezultacie prawidłowe. Rozstrzygnięcie to odpowiada utrwalonemu orzecznictwu, zgodnie z którym kasacja nie przysługuje na postanowienie sądu II instancji w przedmiocie wyznaczenia arbitra (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 1997 r., I CKN 48/96, OSNC 1997, nr 8, poz. 107, z dnia 24 lutego 1998 r., I CKN 455/97 oraz z dnia 17 grudnia 1999 r., I Cz 177/99 – oba nie publ.). Skutkuje to oddalenie zażalenia jako niezasadnego (d. art. 39318 § 1 i § 3 w zw. z art. 39312 k.p.c.).

Źródło: Biuro Studiów i Analiz Sądu Najwyższego

do góry