english

orzecznictwo

id dokumentu: 20010

id: 20010

Okoliczność, że postępowanie w przepisach tyczących się Sądów polubownych nie zawiera wyraźnego postanowienia o kosztach sporu, nie uprawnia do przyjęcia, iż Sąd polubowny nie jest uprawniony do orzekania o kosztach sporu. W każdym razie przepisy te nie zawierają zakazu w tym przedmiocie, a postanowienie § 577 p. c., że roszczenie prywatno-prawne może być oddane do rozstrzygnienia Sądowi polubownemu, obejmuje także uprawnienie do orzekania o kosztach sporu jako przynależytości złączonej z samem rozstrzygnieniem.

Orzeczenie Sądu Najwyższego

z dnia 18 stycznia 1928 r.

III Rw 253/27

Z motywów Sądu Najwyższego:

Obowiązek upadającego w sporze cywilnym do zwrotu przeciwnikowi kosztów sporu, nie zasadza się wyłącznie na przepisie prawa publicznego, jako wprowadzony przepisami postępowania sądowo-cywilnego, ale ma także w sobie pierwiastek prywatno-prawny. Istnienie tego pierwiastku uzasadnione jest tą przyczyną, że obowiązek do zwrotu kosztów sporu łączy się z wywalczeniem roszczenia prywatno-prawnego i nie jest niczem innem jak wynagrodzeniem szkody spowodowanej wydatkami poniesionemi przy dochodzeniu swego prawa. Przytem i postępowanie cywilne, które obowiązek zwrotu kosztów sporu ustanawia, mimo swego charakteru publiczno-prawnego, jednak zajmuje się wyłącznie realizacją roszczeń prywatno-prawnych. Otóż postępowanie sądowo-cywilne dopuszcza dochodzenie roszczeń prywatno-prawnych przed Sądem specjalnym, jakim jest Sąd polubowny. Ponieważ Sąd ten zajmować się może jedynie tylko takiemi roszczeniami, przeto naczelna zasada co do obowiązku zwrotu kosztów sporu, pojęta również jako roszczenie prywatno-prawne, powinna i w dziedzinie tego szczególnego postępowania mieć zastosowanie. Okoliczność, że postępowanie w przepisach tyczących się Sądów polubownych nie zawiera wyraźnego postanowienia o kosztach sporu, nie uprawnia do przyjęcia, iż Sąd polubowny nie jest uprawniony do orzekania o kosztach sporu. W każdym razie przepisy te nie zawierają zakazu w tym przedmiocie, a postanowienie § 577 p. c., że roszczenie prywatno-prawne może być oddane do rozstrzygnienia Sądowi polubownemu, obejmuje także uprawnienie do orzekania o kosztach sporu jako przynależytości złączonej z samem rozstrzygnieniem. – Z tych przyczyn nie było konieczne, by w ustępie umowy zawartej między stronami ustanawiającemi Sąd polubowny było wyraźnie postanowione, iż sprawa kosztów sporu oddaje się do rozstrzygnienia Sądowi polubownemu. Zauważyć trzeba, że Sąd odwoławczy rozstrzygnienie swe oparł na przyjęciu, że sędziowie polubowni sobie przyznali wynagrodzenie za swą pracę przy wydaniu wyroku polubownego. Atoli materjał procesowy nie daje podstawy do przyjęcia, by objęte wyrokiem polubownym koszta sporu obejmowały tylko wynagrodzenie sędziów polubownych. O ile zaś w tych kosztach mieści się także jakieś wynagrodzenie tych sędziów, nie może to stać na przeszkodzie przyznaniu tych kosztów.

Nie można więc twierdzić, by sędziowie polubowni wbrew § 595 L. 5 p. c. przekroczyli granice swego zadania. Wreszcie nie zachodzi naruszenie koniecznie obowiązujących przepisów prawa z § 595 L. 6 p. c., albowiem oznaczenie kosztów sporu w dolarach, jak to już trafnie zauważył Sąd odwoławczy, nie krzywdzi powódki, gdyż uprawnioną jest w każdym razie koszta te zapłacić w walucie krajowej. Gdy tedy niema zarzuconej bezskuteczności wyroku Sądu polubownego, należało przychylić się do rewizji powołującej słusznie przyczyny rewizyjne L. 3 i 4 § 503 p. c. i zmieniając wyrok Sądu odwoławczego przywrócić do mocy zaskarżone odwołaniem i zmienione ustępy wyroku Sądu I inst.

Źródło: Przegląd Prawa i Administracji 1928, poz. 170

do góry